Bij de beëindiging van een huwelijk of geregistreerd partnerschap blijft de onderlinge verplichting tot financiële verzorging bestaan.

Uit deze verplichting vloeit voort dat indien een van de ex-partners financiële ondersteuning nodig heeft de andere verplicht is alimentatie te betalen. In de praktijk betekent dit dat de meest verdienende ex-partner de andere financieel dient bij te staan.

De regels die gelden voor de alimentatie na beëindiging van een huwelijk zijn gedeeltelijk in de wet neergelegd (artikel 157-160 van boek 1 van het Burgerlijk Wetboek). Daarnaast gelden in de rechtspraak ontwikkelde regels betreffende de maatstaven voor de (hoogte van de) uitkering.

Vaststelling hoogte en duur

Partneralimentatie kan op twee manieren worden vastgesteld:

1. de ex-partners kunnen samen afspraken maken over de hoogte en duur van de alimentatie. Deze afspraken leggen zij schriftelijk vast. Vaak worden dergelijke afspraken via een advocaat of notaris vastgelegd.
   
   
2. de rechter stelt de hoogte en duur van de alimentatie vast als de ex-partners geen afspraken kunnen of willen maken over de alimentatie.

Op grond van de wet heeft de rechter een grote mate van vrijheid om de alimentatie vast te stellen: hij mag alimentatie toekennen, maar hoeft dat niet. De rechter heeft de vrijheid rekening te houden met alle omstandigheden van het geval.

Meer over de hoogte van partneralimentatie
Meer over de duur van partneralimentatie

Meer over de wijziging van partneralimentatie
Meer over het einde van partneralimentatie

Wilt u advies over uw specifieke situatie? Neem vrijblijvend contact op met de specialisten van Juridischevragen.nl